Renata Dancewicz zawsze wyróżniała się niezachwianymi przekonaniami i niezwykłą pewnością siebie. Jej podejście do macierzyństwa ukazuje jednak inną stronę: niezwykle pogodną, skromną i głęboko ludzką. Według jej syna, Jerzego Winciorka, ich relacja opiera się na wzajemnym szacunku, a nie na sile. Opisuje kobietę, która zmieniła definicję macierzyństwa we współczesnej kulturze.
Dwudziestoletni Jerzy wspomina czasy swojej młodości, kiedy niezależność była ceniona bardziej niż formalność. W wywiadzie dla magazynu „Pani” stwierdził, że jego matka nigdy nie była „idealnym rodzicem”. Zachęcała go do zadawania pytań, a nie wykonywania poleceń, zachowując równowagę między uczuciem a niezależnością. Była to nietypowa, ale niezwykle skuteczna metoda kształtowania jego osobowości.
| Kategoria | Szczegóły |
|---|---|
| Pełne imię i nazwisko | Renata Dancewicz |
| Data urodzenia | 7 lutego 1969 |
| Miejsce urodzenia | Leszno, Polska |
| Narodowość | Polska |
| Zawód | Aktorka, brydżystka |
| Wykształcenie | Uniwersytet Wrocławski (etnologia), studia aktorskie |
| Partner | Tomasz Winciorek |
| Dziecko | Jerzy Winciorek (ur. 15 września 2003) |
| Znana z | Roli Weroniki Roztockiej w „Na Wspólnej”, filmów Tato, E=mc², 33 sceny z życia |
| Inne zainteresowania | Brydż sportowy – członkini Polskiego Związku Brydża Sportowego |
| Nagrody | Nominacja do Telekamery, nagroda Złota Kaczka |
Dancewicz, która zagrała w filmach „Tato”, „E=mc2” i „Na Wspólnej”, nigdy nie udawała, że bycie rodzicem jest łatwe. Publicznie kwestionowała możliwość posiadania dzieci aż do trzydziestki, ponieważ uważała, że ograniczyłoby to jej niezależność. Kiedyś przyznała: „Nie chciałam być niczyją opiekunką”. Odkryła jednak, że macierzyństwo może polegać bardziej na wzajemnym odkrywaniu siebie niż na przestrzeganiu zasad po narodzinach Jerzego.
Jej bunt wobec norm społecznych jest również widoczny w jej relacji z ojcem Jerzego, brydżystą Tomaszem Winciorek. Priorytetem dla nich było to, co ona określa jako „jasność emocjonalną, a nie papierkową robotę”, stawiając przyjaźń ponad małżeństwo. Ich relacja była szczególnie silna i oparta na przyjaźni, co jest zadziwiająco podobne do sposobu, w jaki wychowuje syna.
Renata często podkreśla w wywiadach, że dzieci są jednostkami, a nie przedmiotami. Kiedyś zauważyła: „Niektórzy rodzice traktują swoje dzieci jak przedłużenie samych siebie”. „Myślę, że to odrębne byty. Naszym zadaniem jest nimi kierować, a nie nimi zawładnąć. Ten sposób myślenia nadał jej rodzicielstwu bardzo jasny kierunek, oparty na zaufaniu, choć jest to szczególnie nowatorskie w kręgach konserwatywnych.
Ten duch znajduje odzwierciedlenie w opowieściach Jerzego. Jako nastolatek wspominał, jak wracał do domu pijany. Podczas gdy większość rodziców karciłaby go lub panikowała, Renata po prostu się śmiała. Jej najskuteczniejszą metodą wychowawczą był humor, który często rozbraja. Znacznie zmniejszał on napięcie, które często istnieje między rodzicami a nastolatkami i przekształcał potencjalne konfrontacje w dialog.
Była szczera we wszystkim, w tym w kwestii religii, seksualności i uzależnień. Jako dziecko Jerzy zastanawiał się, dlaczego brakuje jej tego, co posiadał jego ojciec. Bez wahania wyjaśniała anatomię i rozród w prosty, naukowy sposób. Później stwierdziła: „Chciałam, żeby zrozumiał, bo dezorientacja rośnie w milczeniu”. W tym domu ciekawość była raczej zachęcana niż zniechęcana.
Na filozofię rodzicielską Renaty wpłynęły jej osobiste przekonania. Była głośną ateistką i Feministka, która krytykowała Kościół katolicki za „głęboko niesprawiedliwe” traktowanie kobiet, gdy była małą dziewczynką. Jej rodzina miała otwartą linię komunikacji, ponieważ odrzucała sztywne ramy moralne. Dała Jerzemu możliwość rozwijania własnych poglądów, nawet jeśli nie były one zgodne z jej. „Zawsze rozmawiamy, nawet jeśli nie zawsze się zgadzamy” – powiedziała.
Jej sukces znajduje odzwierciedlenie w niezależności jej syna. Pomimo zainteresowania mediów, Jerzy celowo unika rozgłosu. Jego nieliczne przejawy zewnętrzne – cichy, introspektywny i elokwentny – ukazują młodego mężczyznę, który jest jednocześnie pewny siebie i empatyczny. Często jest porównywany przez obserwatorów do swojej matki – spokojny, ale refleksyjny i kierujący się raczej rozsądkiem niż buntem.
Renata nadal łączy swoją drugą pasję – brydża – z karierą aktorską. Jej zrównoważony styl rodzicielski znajduje odzwierciedlenie w zdyscyplinowanym podejściu do gry. Brydż, jako gra wymagająca cierpliwości i rozumowania, wymaga bardzo skutecznego i stabilnego emocjonalnie nastawienia. Radzi sobie z trudnościami z cichą siłą, a nie dramatyczną reakcją, wnosząc tę samą równowagę do macierzyństwa.
Często mówi o macierzyństwie w realistyczny i humorystyczny sposób. Na pytanie, czy żałuje, że nie ma więcej dzieci, odpowiedziała: „Myślę, że jeden człowiek wystarczy, żebym zachowała pokorę”. Jej samoświadomość trafnie odzwierciedla się w tej odpowiedzi, która jest jednocześnie głęboko szczera i lekko ironiczna. Jej obserwacje są szczególnie istotne dla nowego pokolenia rodziców, którzy kwestionują konwencjonalne wartości, ponieważ jej humor łagodzi jej skrajną szczerość.
Jej reputacja jako dowcipnej aktorki zmieniła się w ciągu ostatnich 20 lat w reputację wnikliwej obserwatorki życia. Jej łagodny, pełen zaufania i emocjonalnie przenikliwy styl wychowawczy stoi w jaskrawym kontraście z nadmierną opiekuńczością, często obserwowaną w rodzinach celebrytów. Postanowiła przygotować syna do podążania własną ścieżką, zamiast mu ją dyktować. Rezultat jest szczególnie korzystny: pewny siebie dorosły, który postrzega matkę jako równą sobie, a nie wyższą.
Kiedyś powiedziała: „Myślę, że kontrolowanie dziecka tylko unieszczęśliwia obie strony”, odnosząc się do swojego stylu wychowawczego. Wolność uczy odpowiedzialności. Jej przekonanie ma oddźwięk daleko poza najbliższą rodziną, stanowiąc cichą lekcję dla każdego, kto szuka równowagi między autonomią a troską.
Renata Dancewicz udowodniła przez lata wywiadów, ról filmowych i komentarzy społecznych, że siła nie zawsze ryczy; czasami słucha. Jednym z jej największych osiągnięć jest nadal relacja z synem. To współczesny przykład tego, jak miłość i niezależność mogą współistnieć, oparte na uczciwości i humorze.
