Kiedy Piotr Alexewicz był dzieckiem, dorastał w domu, w którym rozmawiano o medycynie i fortepianie. Przez wiele lat jego rodzice, Paweł i Aneta Alexewicz, pracowali jako angiolodzy i neurologowie we wrocławskich klinikach. Pomimo braku zainteresowania sztuką, to ich spokój, opanowanie i niezwykła cierpliwość sprzyjały rozwojowi wrażliwości muzycznej u ich dzieci.
W ich mieszkaniu znajdował się zabytkowy fortepian, na którym Piotr nauczył się grać jako mały chłopiec; należał on do jego babci. Używał słuchu i intuicji, by wykonywać piosenki, zanim nauczył się czytać nuty. Później zdał sobie sprawę, że jego zainteresowanie muzyką było całkowicie organiczne. Jego tata, który uczęszczał do szkoły muzycznej I stopnia, dostrzegł talent syna i pomógł mu stawiać pierwsze muzyczne kroki.
Dane osobowe i zawodowe
| Kategoria | Informacja |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Piotr Alexewicz |
| Data urodzenia | 9 kwietnia 2000, Wrocław |
| Zawód | Pianista klasyczny |
| Ojciec | Paweł Alexewicz – angiolog |
| Matka | Aneta Alexewicz – neurolog |
| Wykształcenie | Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, Zürcher Hochschule der Künste |
| Strona referencyjna |
Gry na gitarze uczył się w szkole muzycznej NONA we Wrocławiu, do której zapisali go rodzice. Niemniej jednak jego prawdziwym językiem był fortepian. Piotrek, który miał wtedy zaledwie pięć lat, znalazł ujście dla swoich uczuć właśnie na tym instrumencie. Jego rodzice szybko zrozumieli, że nie tylko interesuje się czymś; że wraz z rozwojem jego pasji, mieli do czynienia z powołaniem.
Podchodzili do tego w sposób dość dojrzały. Nie wywierali też na syna nadmiernej presji i nie opierali swojej kariery na jego zdolnościach. Pomagali mu po cichu, dbając o to, by nigdy nie przestał być dzieckiem kochającym muzykę. Ponieważ sfera potencjału twórczego u dzieci często charakteryzuje się brakiem cierpliwości i pośpiechem w dążeniu do perfekcji, ta równowaga była niezbędna.
Z czasem Piotr zapisał się do Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego, a następnie kontynuował naukę w Zurychu, gdzie doskonalił swoje umiejętności pod okiem uznanych profesorów – Nikołaja Demidenki, Pawła Zawadzkiego i Konstantina Szczerbakowa. Charakteryzujący się niezwykłą harmonią, jego rozwój opierał się na stabilności i spokojnym wsparciu rodziny, a nie na dramatycznych wzlotach i upadkach.
Ważny jest fakt, że wychowanie w środowisku medycznym mogło go ukształtować. Skrupulatność, koncentracja i dbałość o szczegóły, charakterystyczne dla lekarza, przebijają w jego muzycznych interpretacjach. Każdy występ jest starannie przygotowany, aż do ostatniej sylaby. Jego technicznie perfekcyjna, niezwykle klarowna i pełna emocji gra jest wynikiem systematycznego podejścia.
Piotr Alexewicz, bardzo dojrzały artysta, w ostatnich latach osiągnął swój szczyt. Występował w takich salach koncertowych jak Berlińska Filharmonia, paryska Salle Cortot i Filharmonia Narodowa w Warszawie, należąca do najbardziej cenionych na świecie. Ma na swoim koncie imponującą serię zwycięstw konkursowych, w tym drugie miejsce na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym Jeunesses w Bukareszcie, dwa pierwsze miejsca na Narodowym Konkursie Chopinowskim, Grand Prix w Gagny oraz wyróżnienia na prestiżowych konkursach w Japonii i USA.
Chociaż rodzice woleli unikać rozgłosu, byli dla niego oparciem. Unikali rozgłosu i odmawiali wywiadów. Ich skromna, lecz bezcenna obecność była bezcenna. Syn nauczył się samokontroli od swojego ojca, lekarza Pawła, a empatii i wrażliwości na uczucia innych od matki, Anety. Dzięki wyjątkowym umiejętnościom technicznym i głębokiemu emocjonalnemu zrozumieniu muzyki, Piotr stał się naprawdę wybitnym pianistą.
Sposób, w jaki Piotr opisuje swoją rodzinę, jest tak wzruszający. W wywiadzie mówił o tym, że nie zdobyłby się na odwagę, by pójść własną drogą, chwaląc rodziców. Słowa: „Nauczyli mnie, że pasja wymaga cierpliwości. Nigdy mnie nie naciskali, ale zawsze byli gotowi pomóc, kiedy tego potrzebowałem” doskonale oddają rodzaj przyjaźni, który jest rzadko spotykany wśród młodych artystów.
Piotr Alexewicz przez lata stał się jednym z najbardziej obiecujących pianistów swojego pokolenia. Zdobywszy w 2021 roku Wrocławską Nagrodę Artystyczną i tytuł „Młodego Promotora Polski” od Agaty Kornhauser-Dudy, ugruntował swoją pozycję ambasadora kultury Polski. To nie wyróżnienia ucieszyły jego rodziców; To była dojrzałość, którą wykazał.
Z socjologicznego punktu widzenia historia rodziny Alexewiczów jest szczególnie motywująca. Dowodzi natomiast, że do twórczego sukcesu potrzebne jest wspierające i pełne zrozumienia środowisko, a nie rodzina sceniczna. Pokazuje pokojowe współistnienie sztuki i nauki oraz uniwersalność cnót, takich jak pokora, entuzjazm i cierpliwość, których uczy się w domu.
Prędkość w jego karierze wciąż rośnie. W ostatnich latach odniósł kolejne sukcesy, zdobywając uznanie w Japonii, Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii. Piotr jest wierny tradycjom rodzinnym, mimo że odnosi sukcesy na skalę globalną.
